ไวยากรณ์ดั้งเดิม มีกี่ชนิด

ไวยากรณ์ดั้งเดิมที่ใช้ในการวิเคราะห์ภาษา

ไวยากรณ์ดั้งเดิมเป็นชุดของกฎและแนวคิดที่ใช้ในการวิเคราะห์โครงสร้างและความหมายของภาษา ไวยากรณ์ดั้งเดิมสามารถแบ่งออกได้เป็นสามประเภทหลักๆ ได้แก่ ไวยากรณ์บรรยาย ไวยากรณ์กำหนด และไวยากรณ์สากล ซึ่งแต่ละประเภทมุ่งเน้นไปที่แง่มุมเฉพาะของภาษา

ไวยากรณ์บรรยาย

ไวยากรณ์บรรยายเป็นรูปแบบที่เก่าแก่ที่สุดของไวยากรณ์ดั้งเดิม ซึ่งมุ่งเน้นไปที่การอธิบายโครงสร้างทางไวยากรณ์ของภาษาโดยเฉพาะ ไวยากรณ์ประเภทนี้ไม่ได้มุ่งเน้นไปที่การอธิบายถึงความหมายของประโยค แต่จะมุ่งเน้นไปที่การจัดหมวดหมู่คำและวลีต่างๆ ตามหน้าที่และความสัมพันธ์เชิงโครงสร้างภายในประโยค

ตัวอย่างของไวยากรณ์บรรยาย ได้แก่ ไวยากรณ์ละตินแบบดั้งเดิม ซึ่งแบ่งคำออกเป็นแปดกลุ่มหลักๆ ได้แก่ คำนาม คำสรรพนาม คำกริยา คำคุณศัพท์ คำวิเศษณ์ คำสันธาน คำบุพบท และคำวิสรรชนีย์ ไวยากรณ์ประเภทนี้จะอธิบายรูปแบบการผันคำ การใช้คำ และโครงสร้างประโยคโดยละเอียด

ไวยากรณ์กำหนด

ไวยากรณ์กำหนดเป็นรูปแบบของไวยากรณ์ที่เน้นไปที่การกำหนดความหมายของประโยคและการแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์เชิงตรรกะระหว่างองค์ประกอบต่างๆ ภายในประโยค ไวยากรณ์ประเภทนี้ใช้โครงสร้างเชิงต้นไม้เพื่อแสดงโครงสร้างและความสัมพันธ์ระหว่างคำและวลีต่างๆ ในประโยค

ตัวอย่างของไวยากรณ์กำหนด ได้แก่ ไวยากรณ์แปลง (Transformational Grammar) ของนอม ชอมสกี ซึ่งใช้กฎการแปลงเพื่อสร้างประโยคจากโครงสร้างพื้นฐาน โดยไวยากรณ์ประเภทนี้จะวิเคราะห์โครงสร้างลึกและโครงสร้างผิวของประโยคเพื่ออธิบายถึงความสัมพันธ์เชิงไวยากรณ์และความหมาย

ไวยากรณ์สากล

ไวยากรณ์สากลเป็นรูปแบบของไวยากรณ์ที่มุ่งเน้นไปที่การระบุหลักการและคุณสมบัติเชิงไวยากรณ์ที่เป็นสากลในทุกภาษา ไวยากรณ์ประเภทนี้พยายามค้นหาหลักการไวยากรณ์พื้นฐานที่เป็นรากฐานของทุกภาษาและอธิบายความหลากหลายของภาษาต่างๆ ทั่วโลก

ตัวอย่างของไวยากรณ์สากล ได้แก่ กรอบทฤษฎีหลักการและพารามิเตอร์ (Principles and Parameters Theory) ของชอมสกี ซึ่งเสนอว่าทุกภาษาใช้ชุดหลักการไวยากรณ์สากลเดียวกัน แต่อาจมีพารามิเตอร์หรือตัวแปรที่แตกต่างกันซึ่งกำหนดลักษณะเฉพาะของแต่ละภาษา

ทั้งไวยากรณ์บรรยาย ไวยากรณ์กำหนด และไวยากรณ์สากล ล้วนทำหน้าที่ที่แตกต่างกันในการวิเคราะห์ภาษา ไวยากรณ์บรรยายให้คำอธิบายโครงสร้างของภาษา ไวยากรณ์กำหนดให้คำอธิบายความหมายของภาษา และไวยากรณ์สากลเผยให้เห็นถึงความเป็นสากลและความแตกต่างในภาษาต่างๆ ด้วยวิธีการที่เสริมซึ่งกันและกันทั้งสามประเภทของไวยากรณ์ดั้งเดิมจึงช่วยให้เราเข้าใจถึงความซับซ้อนและความงามของภาษา