เลนส์ 50 mm ใช้ถ่ายอะไร

เลนส์ 50 mm ใช้ถ่ายอะไร: ระยะสายตาคน vs ระยะเทเล

เลนส์ 50 mm ใช้ถ่ายอะไร เป็นหัวข้อที่ช่างภาพมือใหม่ต้องศึกษาเพื่อสร้างสรรค์ภาพถ่ายมุมมองธรรมชาติ. การใช้งานเลนส์นี้ส่งผลให้ภาพมีมิติสมจริงและเพิ่มความคล่องตัวขณะเคลื่อนที่. ช่างภาพมีข้อได้เปรียบในการคาดคะเนผลลัพธ์ของภาพล่วงหน้า. การเรียนรู้ข้อแตกต่างของอุปกรณ์ช่วยลดความสับสนและเพิ่มประสิทธิภาพการถ่ายภาพ.

เลนส์ 50 mm ใช้ถ่ายอะไร และทำไมช่างภาพถึงรักเลนส์ระยะนี้?

เลนส์ 50mm หรือที่เรียกกันว่าเลนส์ Normal เหมาะสำหรับการถ่ายภาพบุคคล (Portrait) แบบหน้าชัดหลังเบลอ ถ่ายแนวสตรีท อาหาร และวิวทิวทัศน์ เพราะให้สัดส่วนภาพที่สมจริง คล้ายคลึงกับมุมมองของสายตามนุษย์ และไม่ทำให้สัดส่วนของตัวแบบบิดเบี้ยว

หลายคนสงสัยว่าทำไมต้องเสียเงินซื้อเลนส์นี้เพิ่ม ทั้งที่เลนส์คิทที่แถมมากับกล้องก็สามารถซูมไปที่ระยะ 50mm ได้ แต่มีปัจจัยหนึ่งที่ช่างภาพมือใหม่กว่า 90% มักจะมองข้าม - ผมจะเฉลยเรื่องนี้ในส่วนของข้อจำกัดบนกล้องตัวคูณด้านล่าง

5 สิ่งที่เลนส์ 50mm ทำได้ดีที่สุด

พูดกันตามตรง การใช้เลนส์ซูมทำให้เราสบายจนเคยตัว เราแค่ยืนอยู่กับที่แล้วหมุนกระบอกเลนส์เพื่อจัดคอมโพส แต่เลนส์ฟิกซ์ 50mm บังคับให้คุณต้องซูมด้วยเท้า ต้องเดินหน้าและถอยหลังเพื่อหาองค์ประกอบภาพ ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญของการถ่ายรูป

เลนส์ 50mm f/1.8 สามารถรับแสงได้มากกว่าเลนส์คิท f/3.5 ทั่วไปถึงประมาณ 3-4 เท่า ทำให้ถ่ายในที่แสงน้อยได้ดีเยี่ยมโดยไม่ต้องดัน ISO สูงๆ ให้ภาพแตก ^[1]

1. ภาพบุคคล (Portrait) สวยฉ่ำ หน้าชัดหลังเบลอ

นี่คืองานถนัดที่สุดของเลนส์ระยะนี้ รูรับแสงกว้างช่วยละลายฉากหลังให้เบลอเนียนตา ทำให้ตัวแบบโดดเด่นขึ้นมาทันที ไม่ว่าจะเป็นการถ่ายครึ่งตัวหรือเต็มตัว เลนส์ตัวนี้ก็เอาอยู่

2. สตรีทและภาพถ่ายทั่วไป (Street Photography)

ระยะสายตาคนทำให้เรากะระยะภาพในหัวได้ก่อนยกกล้องขึ้นมาถ่าย เลนส์ 50mm f/1.8 ส่วนใหญ่มีน้ำหนักเบามาก เพียง 160 กรัมเท่านั้น พกพาสะดวก ^[2] ไม่เป็นจุดสนใจหรือทำให้คนอื่นตกใจเวลาเดินถ่ายรูปตามท้องถนน

3. อาหารและสินค้า (Food and Product)

ความคมชัดที่เหนือกว่าเลนส์ซูม ทำให้เหมาะมากกับการถ่ายเจาะรายละเอียดของอาหารหรือสินค้าบนโต๊ะ แต่คุณอาจจะต้องยืนขึ้นหรือเขย่งนิดหน่อยเพื่อเก็บภาพให้ครบจาน

ความจริงที่เจ็บปวด: ทำไมมือใหม่ถึงท้อเมื่อจับเลนส์ 50mm ครั้งแรก

นี่คือปัจจัยสำคัญที่ผมเกริ่นไว้ตอนต้น มือใหม่หลายคนซื้อเลนส์ 50mm มาใช้ถ่ายเพื่อนในคาเฟ่เล็กๆ แล้วพบว่าต้องถอยจนหลังติดกำแพงก็ยังเก็บภาพไม่หมด

ช็อตฟีลเลยใช่ไหมล่ะ

ความจริงก็คือ เมื่อนำเลนส์ 50mm ไปใช้บนกล้องตัวคูณ (APS-C) ระยะภาพจะถูกคูณด้วย 1.5 หรือ 1.6 ทำให้ได้ระยะเทียบเท่า 75-80mm บนกล้องฟูลเฟรม มันไม่ใช่ระยะสายตาคนอีกต่อไป ^[3] แต่มันกลายเป็นเลนส์เทเลโฟโต้ระยะสั้นที่ค่อนข้างซูมเข้าไปใกล้

ผมเองก็เคยพลาด ซื้อมาวันแรกกะจะถ่ายรูปโต๊ะอาหารทั้งโต๊ะ สรุปถ่ายได้แค่แก้วกาแฟใบเดียว ต้องแก้ปัญหาด้วยการชวนเพื่อนออกไปถ่ายนอกร้านที่มีพื้นที่ให้ถอยแทน

เทคนิคตั้งค่ากล้องสำหรับมือใหม่

ได้เลนส์รูรับแสงกว้างมาทั้งที หลายคนเลยเปิด f/1.8 ตลอดเวลา ผลคืออะไร? ถ่ายหน้าตรง จมูกชัดแต่หูเบลอ ถ่ายเอียงข้าง ตาซ้ายชัดแต่ตาขวาเบลอ นั่นแหละปัญหาของระยะชัดลึกที่บางเกินไป

ลองปรับมาใช้ f/2.2 หรือ f/2.8 ดู ความคมชัดของภาพจะเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด - โดยที่ฉากหลังก็ยังละลายสวยงามอยู่ โฟกัสเข้าเป้าได้ง่ายขึ้น และลดความหงุดหงิดเวลาไปดูรูปในคอมพิวเตอร์แล้วพบว่าภาพเบลอ

ทางเลือกเลนส์ 50mm ในท้องตลาด

50mm f/1.8 (แนะนำสำหรับมือใหม่) ⭐

- ทำได้ดีเยี่ยม เพียงพอสำหรับการถ่ายภาพบุคคลทั่วไปให้สวยงาม

- เบาและเล็กมาก พกพาติดกล้องได้ทุกวันโดยไม่เมื่อยคอ

- ราคาประหยัดที่สุด มักจะอยู่ในช่วง 3,000 - 8,000 บาท คุ้มค่าเงินทุกบาททุกสตางค์

50mm f/1.4

- ละลายได้เนียนนุ่มกว่า f/1.8 และเก็บแสงในที่มืดได้ดีกว่าเล็กน้อย

- หนักขึ้นมาอีกระดับ ชิ้นแก้วใหญ่ขึ้น โครงสร้างมักจะแข็งแรงกว่า

- ราคาระดับปานกลางถึงสูง เหมาะสำหรับคนที่จริงจังกับการถ่ายภาพมากขึ้น

50mm f/1.2

- ให้โบเก้ที่ละมุนที่สุดและมิติภาพที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ระดับโปร

- ใหญ่และหนักมาก ไม่เหมาะกับการพกพาเดินเล่นชิลๆ

- ราคาสูงมากระดับมืออาชีพ มักจะเกิน 50,000 บาทขึ้นไป

ประสบการณ์ถ่ายคาเฟ่ของมิ้นท์

มิ้นท์ พนักงานออฟฟิศวัย 25 ปีในกรุงเทพฯ ชอบถ่ายรูปคาเฟ่ แต่รูปจากเลนส์คิทดูแบนและไม่โดดเด่น เธอจึงตัดสินใจซื้อเลนส์ 50mm f/1.8 ตามรีวิวในเน็ตเพราะอยากได้ภาพหน้าชัดหลังเบลอแบบมืออาชีพ

ทริปแรกที่ร้านกาแฟเล็กๆ ย่านอารีย์ มิ้นท์ยกกล้องขึ้นถ่ายเพื่อนข้ามโต๊ะ แต่เลนส์ซูมเข้าไปใกล้จนเห็นแค่หน้าครึ่งซีก เธอพยายามถอยหลังจนชนโต๊ะคนอื่น ก็ยังเก็บภาพบรรยากาศร้านไม่ได้ ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดและคิดว่าตัวเองซื้อเลนส์มาผิด

เธอค้นพบทีหลังว่าบนกล้องตัวคูณของเธอ เลนส์นี้แคบเกินไปสำหรับที่แคบ มิ้นท์เปลี่ยนแผน ชวนเพื่อนออกไปถ่ายรูปที่สวนเบญจกิติและคาเฟ่ที่มีพื้นที่เปิดโล่งแทน

ผลลัพธ์เปลี่ยนไปทันที รูรับแสงกว้างช่วยละลายฉากหลังที่เป็นต้นไม้รกๆ ให้กลายเป็นโบเก้สวยงาม เพื่อนๆ ประทับใจมาก และเธอก็เรียนรู้ว่าแค่เปลี่ยนสถานที่ให้เหมาะกับระยะเลนส์ ปัญหาก็จบ